De uitvaart is geweest. De leegte wordt méér gevoeld dan ooit. Ondertussen moet er nog steeds veel geregeld worden.
En wat belangrijker is: de emotie, het rouwen, het opnieuw zoeken van sociaal evenwicht zónder de dierbare overledene. Naast alle “geregel” verdient juist dat menselijke alle aandacht. Én liefde.

We kijken samen terug

Niet al te lang na de uitvaartdag kom ik graag nog eens bij u langs. Alleen, of samen met mijn teamgenoten die voor u en uw naasten van betekenis zijn geweest.
Als eerste zijn we er om met u terug te kijken, en nog eens stil te staan bij deze betekenisvolle dag. Wij hopen u ook in dit gesprek te laten ervaren dat u er nog steeds niet alleen voor staat.

De dingen die nog moeten gebeuren

Ook na een uitvaart zijn er nog dingen te regelen en af te handelen. Dat kunnen zaken zijn die rechtstreeks met de uitvaart te maken hebben, zoals:

• Bij een begrafenis: een fraai grafmonument laten maken
• Bij een crematie: een as-bestemming bepalen en organiseren: In een urn? Of in / bij een monument bij het crematorium? Uitstrooien?
  Wilt u van de overledene wellicht een herdenking-sieraad met daarin verwerkt het as van de overledene?
• de resterende formaliteiten

Nazorg omtrent de leefsituatie van de overledene

Naast alle emoties zijn er nogal eens zaken die met de persoonlijke leefsituatie van de overledene te maken kunnen hebben. Ook deze zaken verdienen na de uitvaart aandacht, zoals:

• Met de notaris een eventuele nalatenschap procedures in gang zetten
• lidmaatschappen en abonnementen opzeggen
• eventueel huur en andere af te ronden zaken.

Voor al dit soort zaken hebben wij check-lijsten. Die zijn voor u handig om na te gaan of je niet iets over het hoofd ziet.

De emoties, het zoeken naar steun

Los van alles wat geregeld moet worden is misschien wel het zwaarste van een uitvaart: het gat dat in je hart is geslagen. Iemand is er niet meer die veel, of misschien wel álles, voor je betekend heeft…  Dat is zwaar, heel zwaar.

Je leven staat op z’n kop, je emoties vliegen alle kanten op. Laat vooral gezegd zijn: dit is helemaal normaal! U bent niet ánders dan anderen in deze situatie! Omgaan met een groot verlies dompelt u in rouw, in pijn, in verdriet. Heel moeilijk en loodzwaar. En nogmaals: dit is normaal!

Ik kan mij voorstellen dat u hierbij hulp en steun wilt hebben. Graag sta ik je bij om te zien hoe we die kunnen vinden. Psychische steun aanvragen via de huisarts, of een rouw-therapeut benaderen; we kunnen u hierbij helpen. We kunnen voor en namens u de geestelijk ondersteuners van uw kerk benaderen, en hem/ haar vragen om u bij te staan.
Samen een verkenning doen naar een weg om het ondragelijke toch iets dragelijker te maken: ik voel het als onderdeel van ons werk. En dus een belangrijk onderdeel van ons nazorg-gesprek.